ترنم

ازهمه دلم گرفته خسته ام ابریه دنیام

می دونم گمشده راهم دل شکسته  ،بی پناهم

لبم ازگلایه بسته قصه ها داره نگاهم

تو رو دارم که می دونم همه دردامو می دونی

با من ودل شکسته م مهربونِ مهربونی

تو رو دارم که نمی خوام دردمو کسی بدونه

دل من تشنه نوره چشم من به آسمونه

غیر تو کسی ندیده منو با چشمای گریون

مثل یه درخت تنهام که نشسته زیر بارون

فرقی نداره گفتن ونگفتن

از آدما گلایه ای ندارم

حتی دیگه گریه نمی کنم من

نشستم و فقط نگاه می کنم

یه دنیا حرفه گاهی تو نگاهی

حرفای من گم شده توهیاهو

گم شدنم خودش یه راهه گاهی

یه راه تازه پیدا کردم انگار

یه راهی که هیچ کی دیگه بلد نیست

آخر قصه هاش یه جور دیگه س

قصه تکراری خوب وبد نیست

آن یکی گفت:البته قربان!